ಜಾತಿ ಮೇಲಾಟ – ಈ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಗೆ ಕೊನೆ ಎಂದು..? July 24, 2013


ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆ ಅನ್ನುವುದು ಬರೀ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಗೇಯವಾಗಿ, ಸಂದರ್ಭನುಸಾರ ಆದರ್ಶದ ಮಾತಾಗಿ, ಗೆಳೆತನದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ಜಾಣಕುರುಡಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆ ಇರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವರ ಗುಂಪುಗಳು ಸಂಶೋಧನಾತ್ಮಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ. ಜಾತಿಯ ಕುರುಹುಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಒಳಪುಟದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡು ಘಟನೆಗಳು ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿವೆ. devdasiಆದರೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಮಹಿಳೆಯರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಗ್ರಾಮಭಾರತದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕು ಇಂದಿಗೂ ಸುಧಾರಣೆ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಸೇವೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದವರು ಈಗ ದಲಿತ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಮೌನದ ನಾಗರೀಕ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ. ಆಕೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೂ ಯಾವನೋ ಮಲಗಲು ಕರೆದಾಗ ಹೋಗಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ ಗಂಡನಿಂದ ಸೋಡಚೀಟಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಸಮಾಜದ ಕೊಂಕು ಮಾತುಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಬೇಕು, ಗಂಡನ ಮನೆಯವರ ತಿರಸ್ಕಾರ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಇಲ್ಲವೇ ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನು ಗುಲ್ಲು ಮಾಡದೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಗಬೇಕು. ಇದೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳು, ಗೌರವ-ಮರ್ಯಾದೆಗಳು, ಭಯ-ಭಕ್ತಿ ಅಂಜಿಕೆಯ ಭಾವಗಳು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಮೌನದ ನೊಂದ ಜೀವಗಳು ತಮ್ಮ ಒಡುಲುರಿಯ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ನಾನಾಮುಖಗಳೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆ ಘಟಣೆಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಬಣ್ಣಹಚ್ಚಿದರೂ ಜಾತಿ ಕಾರಣ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ರಾಯಚೂರು, ಬೀದರ, ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ, ಕೊಪ್ಪಳ, ಬಳ್ಳಾರಿ, ಬಿಜಾಪೂರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ದಲಿತ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ. ಆದಿಶಕ್ತಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಸವಿ ಬಿಡುವ ಆಚರಣೆ ಕಳ್ಳತನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಇಂದಿಗೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಗೆಳೆಯ ಪಂಪಾರಡ್ಡಿ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೆ ದೇವದಾಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಮರಿಯಮ್ಮನಹಳ್ಳಿಯ ಆರನೇ ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಎಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆ ಯಾರೆಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಸ್ತಾರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಸಂಖ್ಯ ಮಕ್ಕಳ ಕತೆಗಳು ಅಪೌಷ್ಟಿಕವಾಗಿರುವ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಈ ದೇಶದ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ರೂಪಗಳು ಜಾತಿಯಿಂದ ಜಾತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದುದಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆ ಸಿಂಧನೂರು ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಚಿಕ್ಕಕಡಬೂರು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೆ ಅಮಾನವೀಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಯಿತು. ಅದು ಜಾತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಶಂಕ್ರಮ್ಮ ಎಂಬ ದಲಿತ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳನ್ನು ಲೈಂಗಿಕ ತೃಷೆಗಾಗಿ ಕಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಲಿತೇತರ ಜನಾಂಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಕುಂಟಲಗಿತ್ತಿ ಮೂಲಕ ಆಕೆಗೆ ಎರಡು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ದುಡ್ಡಿನ ಆಸೆ ತೋರಿಸಿ ಮಲಗಲು ಕರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಗಂಡ ಬಸವರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆತ ಬಳಗಾನೂರು ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕೇಸು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅದು ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಕುಲಬಾಂಧವರ ಗೌರವವನ್ನು ಮಣ್ಣುಗೂಡಿಸಿತೆಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಸಮಾಜದ ದೊಣ್ಣೆನಾಯಕ ಬಸವರಾಜ ರೂಡಲಬಂಡ ಎಂಬಾತ ತನ್ನ ಜಾತಿಯ ಹುಡುಗರನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇಸು ದಾಖಲಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ದಲಿತರ ಮೇಲೆ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ವಕೋಮಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯದು ತಪ್ಪಿದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಿದ್ದರೂ “ದಲಿತರದ್ದು ಭಾರಿ ಸೊಕ್ಕಾಗಿದೆ” ಎಂಬ ಕಾರಣ ನೀಡಿ ಜಾತಿ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಹಲ್ಲೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. caste-riot-policeನೂರಿಪ್ಪತ್ತು ಮನೆಗಳಿರುವವರು ಕೇವಲ ಎಂಟು ದಲಿತರ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆ ದಿವಸ ಪೋಲಿಸರು ಬರುವುದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೆಣಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಹನಮಂತಪ್ಪನ ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆ ರೋಷದ ಕಾವು ಕೇಳುತ್ತದೆ. ಹತಾಶರಾದ ಎಂಟು ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಆ ಊರೊಳಗೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವೆನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದ್ವೇಷವನ್ನು ಉಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಈ ಲಜ್ಜೆಗೆಟ್ಟವರ ಜಾತಿ ಅಹಂಕಾರದ ಜೊತೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ..? ಸಹನೆಯಿಂದ ಬದುಕಿದರೂ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆಂದು ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ..? ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಡುವೆ ರಾಜಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕಲಾದೀತೆ.

ಈಗ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜಾತಿಯಾಧಾರಿತ ಓಣಿಗಳು ಒಂದಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ..? ಈಗ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಿವುಟಿದರೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಗುಂಪಿನ ಕೆಲವು ಕೋಮಿನ ವಿಷವರ್ತುಲಗಳು ಜಾಗೃತಗೊಂಡು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಜತನದಿಂದ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತವೆ. ಮದುವೆಯ ದಿನ ಆರುಂಧತಿ ವಸಿಷ್ಠರ ನಕ್ಷತ್ರ ತೋರಿಸುವಾಗ ‘ಆರುಂಧತಿಯ ಹಾಗೆ ಬಾಳು’ ಎಂದು ಪುರೋಹಿತ ಪಾಮರರು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅದೆ ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಅರುಂಧತಿ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳನ್ನು ಸೊಸೆಯಾಗಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲಾರರು. ಆದರ್ಶಕ್ಕಷ್ಟೆ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಈ ಅಸಮಾನತೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೆಂಬುದಿಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಈವರೆಗೂ ದಲಿತ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅಥವ ದಲಿತ-ಮೇಲ್ಜಾತಿಗಳ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ/ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ದಲಿತ ಗಂಡಸರನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಹೊರತು ಎಷ್ಟು ದಲಿತರ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ/ಮೇಲ್ಜಾತಿಯವರ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಹೋದದ್ದಿದೆ? caste-clashesಇಂಥ ಕೊಡುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಇಂದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುವುದು..? ಹರಿದ ಕುಪ್ಪಸ ಸೀರೆಯತ್ತ ಕಳ್ಳ ಕಣ್ಣಿಡುವುದು ಕೂಡ ಗ್ರಾಮಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಡತನ, ವಿಧವೆ, ಅನಾಥೆ ಅಥವಾ ಜಾತಿಕಾರಣದಿಂದಲೆ ಅಲ್ಲವೇ..? ಇಂಥ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಮಸಮಾನತೆಯ ಕನಸು ಕಾಣುವವರು ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯ ಆದರ್ಶದಲ್ಲಿ, ಅಕ್ಷರದ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೆಕಾಗಿದೆ.

Advertisements

ಇಂಡಿಯವ್ವ


ಇಂದು ಇಂಡಿಯವ್ವ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಳು
ಒಡಲುರಿಯ ಜೋಪಾನದಿಂದ ಉಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ
ಜೋಗತಿಯ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ
ಬಂಡಾರದ ಗುರುತಿಟ್ಟು
ಕುಂಕುಮದ ರಂಗಿಟ್ಟು
ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಹಸಿರು ಹೊದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದಳು

ಬಲು ಸೊಗಸ ಕನಸಿನ ಘಾಟಿ ಮುದುಕಿ
ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಾಗಿ ಕ್ಯೂ ನಿಂತು
ಮೂಕಳಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತ ಎತ್ತಲೆತ್ತಲೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಯಾಕೆ ತಾಯೆ..!
ಏನಾಯಿತು ಗುರುತು?
ಬಾ ಕಂದ ಎಂದಳಾಕೆ ಜಾತಿ ಇಲ್ಲದ ಹೆಂಗಸು.

ಬಸುರಿ ಮಗಳ
ಬಯಕೆಗಾಗಿ
ಹೊಳೆಮಕ್ಕಳ ಮೆಕ್ಕಲ ಮಣ್ಣು ಹುಡುಕಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಮಾರಿಕೊಂಡವರೆ..
ಸೀದ ಹಂಚು ತೂತಾದಂತೆ ಕೊರೆದವರೆ
ನೆಟ್ಟ ನಿಲ್ಲದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಮುರಿದವರೆ.

ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಮೂಡುತ್ತಿಲ್ಲ
ರೋದನೆ ಕೇಳು ಕಂದ..
ಉಡಿತುಂಬ ಧಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ

ಗುರುತಿಗೆ ಧರ್ಮ ಇಲ್ಲ
ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಜಾತಿ ಇಲ್ಲ
ಮಾರಿಕೊಂಡಾದ ನಂತರ ಬಂದಿದ್ದಳು

ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ
ಭಾರತಿ ಇಂಡಿಯವ್ವ ಆಗವಳೆ
ಗುರುತಿಗೆ ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಕೊಡುವವರಾರು?

ನಿರಾಶ್ರಿತನ ಸ್ವಗತ


ಆಗಸ ಮುಸುಕಿದಾಗೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ಜಡ
ಈ ಬಯಲಿಗೆ ಬೆಲೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ
ಅರಸನಂತಿದ್ದ ದಿರಿಸು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ

ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಎಡತಾಕಿ ಇಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ
ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯವನ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಡ್ಡಿಯಾಯ್ತು
ಅಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಕೊಂಡರೆ ಪಾದಚಾರಿಗೆ ತೊಡಕು
ಗಾಂಧಿಚೌಕಿನ ಮುಂದೆ ಪಾಜಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ
ಅಸಂಖ್ಯರೊಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ
ಗೇಣು ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕಚ್ಚಾಟ ಗೊಣಗಾಟ
ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ?

ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲೊಂದು ಸುತ್ತು
ನೊಣಗಳ ಸಂಗತಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಹೊತ್ತು
ಇದಕಿಂತ ಆಗಸ ಹೊದಿಕೆಯ ಅರಮನೆ ಲೇಸೆನಿಸಿತ್ತು.
ಕೈಕಾಲಿಗೊಂದೊಂದು ಬಟ್ಟೆತುಂಡುಗಳು
ಹರಿದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಗಳು,
ನೆಲಹಾಸಿನ ತಟ್ಟು
ಸಣ್ಣ ಗಿಂಡಿ-ಬಟ್ಟಲು ಹಾಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು?

ಸುಂದುಬಡಿವ ಹುಂಡುಗಾಳಿಗೆ
ಮುಖ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕುರುಹು ಇಲ್ಲ
ನುಗ್ಗಿದತ್ತ ನಡೆವ ಒತ್ತಿದತ್ತ ತೂರುವ ಈ ಚಹರೆ
ಯಾವ ನೆರಳಲ್ಲೂ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಜಾಗ ಉಳಿಸಲ್ಲ
ಈಗ ಅರಮನೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಗೂಡುಗಳು
ಹಣಿಯುವ ಜಿಟಿಜಿಟಿ ಮಳೆಗೆ ಆಸರೆ ಸಿಕ್ಕಲಾರದು.

ಅನ್ನಛತ್ರಗಳು, ಧರ್ಮಛತ್ರಗಳು
ಗುಡಿಗುಂಡಾರ ಮಸೀದಿ ಗೋಡೆಯ ಆಸರೆ ಕನಸಾಗಿದೆ.
ಧರ್ಮಶಾಲೆ ಸಮಾಜಮಂದಿರಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ
ಜನಮರಳೋ ಜನಮರಳು
ನಿಲ್ಲಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ ಕೂರಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ

ಈ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಭೂಮಿ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು?
ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು?
ಚಳಿ, ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗಾಗಬೇಕಷ್ಟೆ
ಹಿಡಿದ ಮಳೆ ಸರಿಯುವತನಕ ಆಸರೆಬೇಕಷ್ಟೆ

ಈ ಮಳೆಗಾಲ ಕಳೆಯಲಿ
ಬೇಸಗೆಯ ಆಗಸಕ್ಕೆ ನಾನೇ ರಾಜ
ಈ ಬಯಲಿನ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಾದರೂ ಆಸ್ಥಾನವಾದೀತು..!

ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ


.

ಗಿರೀಕಾಸರವಳ್ಳಿಯ “ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ” ನನ್ನ ಕತೆಯ ಜೊತೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಕಟವಾದ ಸಂಬಂಧ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ನಾನು ಬೆಳೆದ ಪರಿಸರ ಗಿರೀಶ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಬೆಳೆದ ಪರಿಸರಗಳ ನಡುವೆ ಅನೇಕ ಸಾಮ್ಯಗಳಿವೆ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾಗುವ ಕಷ್ಟ , ಮುಗ್ಧತೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ , ಅದರ ಸಂಕಟ , ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೆಳೆಸುವ ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ತೊಡಕುಗಳು – ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವಗಳು ಎನ್ನುವಂತೆ ಗಿರೀಕಾಸರವಳ್ಳಿ “ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ ” ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. –ಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿ
ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕವಾದದ್ದು ಯಾವಾಗ ಕಂಡರೂ, ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಹೊಸ ವೇದನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ, ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಶಮನದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಿ, ಬಿಡುಗಡೆಯ ಬುನಾದಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಚಲುವನ್ನು ಸ್ವಾರಸ್ಯವನ್ನೂ ಸೂಸುತ್ತಲಿರುತ್ತದೆ. ಕಲಾಕೃತಿಯೊಂದರ ಬಹುಗುಣದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯು ಬಹು ಆಯಾಮದ ನೋಟಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಕುರೊಸವ, ಬರ್ಗಮನ್, ಸತ್ಯಜಿತ್ ರೇ, ಜಾಫರ್ ಫನಾಹಿಯ, ಡೇವಿಡ್ ಲೀನ್, ಋತ್ವಿಕ್ ಘಟಕ್ ಇಂಥದೇ ಸದಭಿರುಚಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕರ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ದಂಡು ಸಿನೆಮಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದೆ. ಅಂಥವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕೆಲವು ನಿರ್ದೇಶಕರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಸಿನೆಮಾ ಬರೀ ಕಲೆಯಲ್ಲ ಅದು ವಿಜ್ಞಾನ, (ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸ್) ದೃಶ್ಯ, ವಿನ್ಯಾಸ, ಜೋಡಣೆಗಳ ವಿಜ್ಞಾನವೆ ಹೌದು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸಿನಿಮಾ ಧ್ಯಾನಿ ಎಂದರೆ ಗಿರೀಶ ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರು. ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಇಪ್ಪತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ ಕೂಡ ಒಂದಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆದಿದೆ. ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ ಕತೆಯ ಕಾಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದ 1920ರ ದಶಕದ್ದು.
ಉಡುಪರ ಮಗಳು ಯಮುನಕ್ಕ ಬಾಲ ವಿಧವೆ. ಆಕೆ ಕಳ್ಳ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಬಸುರಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರಿಯಕರ ಶಾಲಾ ಮಾಸ್ತರ ಆ ಗರ್ಭ ತೆಗೆಸಲು ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಸುದ್ದಿ ಊರೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬಿ ತಂದೆಗೂ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ಜಾತಿಭ್ರಷ್ಟಳನ್ನಾಗಿಸಿ, ಆಕೆ ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವ ಕೆಟ್ಟ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕತೆ ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ. ಮಂತ್ರಘೋಷ, ವಿವಾಹದ ವಿಧಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಶಾಸ್ತ್ರೀ ಆರತಿ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ದುಡ್ಡು ತಗೆಯುವ, ಯಮುನಳ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಿಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಗೋದಕ್ಕ ಕೇಳುವುದು, ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಬಿಸಿಮುಟ್ಟಿಸುವುದು, ಉಡುಪರು ಗೋದಕ್ಕನ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ನೋಡುವುದು, ಸುಡುವ ತಂಬಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕೊಟ್ಟು ತಮಾಷೆ ನೋಡುವ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಂಗಬುದ್ದಿಯ ಹುಡುಗಾಟಿಕೆ ಹೀಗೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಶಾಟ್ ಗಳು ಚಿತ್ರದ ಒಳಗಿನ ಹೂರಣಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾಗಿವೆ.
ಕಥಾನಾಯಕನಾದ ನಾಣಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲೆ ಆ ಪರಿಸರದ ಸ್ಥಿತಿ ಇಂತಿರಲು ಕೂಡುಮಲ್ಲಿಗೆ ಶ್ಯಾಮಭಟ್ಟರು ಹೊಳೆ ಆಚೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಉಡುಪರ ಪಾಠಶಾಲೆಗೆ ಕರೆತರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ನಾಣಿ ಕುತೂಹಲಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದು ಆವರಣದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಮತ್ತೊಂದು ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುವ ನಾಣಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಯಮುನಕ್ಕನ ಹೊರತಾದ ಉಳಿದೆಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರ ಹಾಗೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆತ ಯಮುನಕ್ಕನ ಸಲುವಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಾಗರಕಲ್ಲು ಮುಟ್ಟಿ ಭಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಶಾಲೆಯನ್ನು ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಚಾಕಪೀಸ್ ತರುತ್ತಾನೆ, ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸ ಮನೆ ಸುತ್ತುವ ಕತೆಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಹೀಗೆ ಮನೆಯದಲ್ಲದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಮೂಕನಾಗುತ್ತ ಮೂಢ ಸಮಾಜವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ನಾಣಿ ತನ್ನದಲ್ಲದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮುಗ್ಧವಾಗಿಯೇ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ದೊಡ್ಡವರಾಗುವ ಹೊತ್ತಿನ ಎಲ್ಲರ ಬಾಲ್ಯದ ಕಥನದಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲೂ ನಾಣಿ ಪೊರೆ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೆಚ್ಚು ಮಾನವೀಯನಾಗಿ ತುಡಿಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸಂಕುಚಿತ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಪತ್ಬಾಂಧವನಾಗುತ್ತ ಯಮುನಕ್ಕಳ ಕತ್ತಲಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಪಡೆದು ವಿಧವೆಯೊಬ್ಬಳ ಮಾನಸಿಕ ಯಾತನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾವು ಕಂಡರೆ ಹೆದರುವ, ಕತ್ತಲಿಗೆ ಅಂಜುವ ಅಂಜುಕುಳಿ ಹುಡುಗ ಕಟೀರನೊಟ್ಟಿಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಯಮುನಕ್ಕನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪರ್ಬುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಆಗುವ ಹಿಂಸೆಗೆ ತಲ್ಲಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾಣಿ ಕಾಣುವ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ನಾಣಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಕ್ಯಾಮರದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತವೆ. ದೊಡ್ಡವರ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡುವ ಮೊದಲು ಅಂತಃಕರಣದ ಮಿಡಿಯುವ ಹುಡುಗನಾಗಿ ಇರಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಉಡುಪರ ಪಾಠಶಾಲೆಯಿಂದ ಉಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೊರಟು ಹೋಗುವಾಗ ನಾಣಿ ಯಮುನಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ನಾಣಿಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನೊಳಗೊಳ್ಳುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಚಿತ್ರದ ನೈಜತೆ ಆಪ್ತವಲಯದ್ದಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೂಡುಮಲ್ಲಿಗೆ ಶ್ಯಾಮಭಟ್ಟರು ಯಮುನಳ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದು ಮಗನನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದಾಗ ಮೊದಲು ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದ ರಾಮಭಟ್ಟ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಗಳನ್ನು ಶ್ಯಾಮಭಟ್ಟರಿಗೆ ತೋರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಿನ ಅವಸ್ಥೆಯ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನದಲ್ಲದ ಮತ್ತೊಂದು ಪರಿಸರದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ತೀರ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತ ಬೆಳೆಯುವ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಮಾ.ಅಜಿತ ಸೊಗಸಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಯಮುನಕ್ಕಳ ಅಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೌನವನ್ನು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ದೃಶ್ಯಗೊಳಿಸಿರುವ ಕಲ್ಪನೆ ಸಿನಿಮಾದ ಮಹತ್ವದ ಪ್ರತಿಮೆ ಆಗಿದೆ. ತಲೆಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ, ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಜಾತಿಭ್ರಷ್ಟಳಾಗಿರುವ ಯಮುನಕ್ಕನನ್ನು ಕಡೆಯ ಸಲ ಕಂಡಾಗ.. ಊರ ಹೊರಗಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಕೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಮುಂಡನ ಮಾಡಿ ಆಕೆಯನ್ನೂ ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಕೆಯ ಅಳುವಿಗೆ ನಾಣಿ ಜೀವ ತುಡಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡವರ ಕಾವಲಿನ ಬೇಲಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಎಳೆತನ ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಸಹಾಯಕ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ಯಾಮಭಟ್ಟರು ನಾಣಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ದೂರ ಕ್ರಮಿಸುವ ಆ ಲಾಂಗಶಾಟ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗುಳಿವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನೂ ಮೌನಿಯಾಗಬೇಕು. ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ದೂರ ಹೋಗುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಮೂಲಕ ಕತೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಿನಿಮಾಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಎಸ್.ರಾಮಚಂದ್ರರವರ ಚಿತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿ, ಸುಬ್ಬಣ್ಣನವರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮತ್ತು ಬಿ.ವಿ.ಕಾರಂತರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಸಿನೆಮಾದ ಜೀವಾಳವಾಗಿದೆ. ದೃಶ್ಯ-ಶ್ರವ್ಯಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಕಾವ್ಯವಾಗಿ ಮೂಡಿದ ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ. ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಕಾತರವಾಗಿರುವ ಹಾಗೂ ವಿಷಾದದ ನೋಟಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಸಂಗೀತದ ಪೂರಕ ಆಶಯ,ಕತೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕತೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕವಾಗಿ ಮೇಳೈಸಿಕೊಂಡಿರುವ ದೆಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಘಟಶ್ರಾದ್ಧ ಇಂದಿಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಚಿತ್ರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.

ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕಿಸ್ – ಅರಕಳಿಯಾದ ಅಂತರಂಗ


DSC_0390
ಹೆಣ್ಣಿನ ಸುತ್ತ ಹಾಕಿರುವ ಬೇಲಿಯನ್ನು ಮೀರುವ ಹಂಬಲದ ಕತೆ ಸಿನಿಮಾ ಆಗುವಾಗ ಸಂಕುಚಿತವಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಬೇಲಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಗುಲಾಬಿ ತನ್ನಿಚ್ಛೆಯಂತೆ ತಾನು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಳು… ಆಕೆಯೂ ತಲಾಖ್ ಕೊಡಲಾರದ ಗಂಡನಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿದ್ದಾಳೆ. ಮಲಮಗನ ಮೇಲಿನ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹೇಳುವ ಬಗೆಬಗೆಯ ಕತೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಆತುರದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ. ತೀರ ಸಾಮಾನ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಲಾತ್ಮಕ ಆವರಣ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಆವರಣವನ್ನು ಲಿಲ್ಲಿಬಾಯಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್ ಸಿನೆಮಾದ ಕೆಲವು (ಶಾಟ್)ಚಿತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಅದೊಂದು ಉದ್ಧೇಶಪೂರ್ವಕ ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಥನದ ತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಪೋಸ್ಟರ್ ಅಂಟಿಸುವವನ ಸೈಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಪೋಸ್ಟರ್ ಕದ್ದು ತಂದು ತನ್ನ ಗುಡಿಸಿಲಿಗೆ ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಲಾಬಿ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದೆ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಿಂಡಿ ಕೊಡಿಸಿ ಟಿವಿ ತೋರಿಸುವ ಗುಲಾಬಿ ಕೃತಕಳೆನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯಲು ಹೋದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ನೇತ್ರು ಗುಲಾಬಿಯರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮ ಮಹಿಳೆಯರ ಅಂತರಂಗದ್ದಾಗಿದ್ದರೆ, ಟಿವಿ ನೋಡಿ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯುವ ನೇತ್ರು ಕೃತಕಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇಂಥದೆ ಹಲವು ಕೃತಕ ಕಥನದ ಅಂಶಗಳನ್ನುಳ್ಳ ಈ ಚಿತ್ರದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪೇಲವವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದೆ.
ಮನುಷ್ಯನ ದುರ್ಬಲ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಸಾಧನಗಳು ಜನತೆಯ ವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತವೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಬದಲಾಗುವ ಹಪಹಪಿ ಕಾಣದಾಗಿದೆ. ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಬಲವಂತದಿಂದ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇರೆ ನೈತಿಕ ಬಾಳನ್ನು ಸಹನೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇರೆ. ಅದನ್ನು ಲೋಕಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಕಂಡಾಗ ಸಿಗುವ ಅಂಶಗಳು ಅಸಂಗತವಾಗಿ ತೋರುತ್ತವೆ. ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಆ ಅಸಂಗತತೆ ಮಾಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಹಸೀನಾ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಸಂಧಿಗ್ಧತೆ, ನಾಯಿನೆರಳು ಸಿನೆಮಾದ ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಾಂತ, ಘಟಶ್ರಾದ್ಧದ ಮೌಢ್ಯ ಜೀವನದ ಅನಿಷ್ಟ, ಕನಸಿನ ಭ್ರಮೆ, ನಂಬಿಕೊಂಡ ತತ್ವಗಳ ಸುಳ್ಳು-ಸತ್ಯಗಳ ದ್ವಂದ್ವ ಹೀಗೆ ಗಿರೀಶ ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರ ಇತರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುವ “ಅಮೂರ್ತಭಾವಗಳು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಆತಂಕಗಳು” ಗುಲಾಬಿಟಾಕಿಸ್ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಇಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ಇವತ್ತಿನ ಮಾಧ್ಯಮ, ರಾಜಕೀಯ ನೀತಿಗಳನ್ನು, ಸಮೂಹಸನ್ನಿಗೊಳಪಡುವ ಜನರನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೆ ಆದರೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಿರೀಶರು ಬೇರೆ ಏನನ್ನೋ ಎಳೆಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಲು ಹಂಬಲಿಸಿ ಸೋತಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕುದ್ರುದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜಾತಿ ಮುಲಾಜಿಗೂ ಸಿಕ್ಕಲಾರದೆ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ವಾಸಿಸುವ ಗುಲಾಬಿ, ಏಕಾಏಕಿ ಸಂಘಟನೆಯ ಉಡಾಫೆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಗುಲ್ನಬಿ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸುವಳು. ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಮೊದಲೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಬೂಬಮ್ಮ ಎಂದೇ ಗುರುತಿಸುವ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬೆತ್ತಲಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರ ಇತರ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಈ ಚಿತ್ರಕತೆ ತೀರ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ & ವೈಟ್ ಆಗಿದೆ.
ಊರಿಗೆ ಬರುವ ಹೊಸ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚಿನ ಗುಲಾಬಿ ಚಕ್ಲಿಮೀನಿಗಾಗಿ ಪೇಟೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅದು ತನ್ನ ಮಲಮಗನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡುವ ಧಾವಂತ ಅವಳಲ್ಲಿದೆ. ಆಕೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸಸೂತ್ರವಾಗಿ ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸುವ ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯೂ ಹೌದು. ಆಕೆ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳೆಂದರೆ ಊರಿನವರು ಗಂಟೆ ಎಷ್ಟಾಯಿತು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವಷ್ಟು ಗುಲಾಬಿಯ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೀತಿ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾ ಕಾಣಲು ಗುಲಾಬಿ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಬಾಂಬೆ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕನ ಮಗಳಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಸುರುವಾದಾಗ ಗುಲಾಬಿ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಟ್ಟು ಬರಲು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಟಾಕೀಸಿನಿಂದ ಹೊತ್ತುತಂದಾಗ ಗುಲಾಬಿ ಸಿನಿಮಾ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ. ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕ ಬಣ್ಣದ ಟಿ.ವಿ ಮತ್ತು ಡಿಶ್ ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಹೆರಿಗೆ ಸಸೂತ್ರವಾದ್ದರಿಂದ ಗುಲಾಬಿ ಮನೆಗೆ ಮಾರನೇದಿನ ಟಿ.ವಿ. ಮತ್ತು ಡಿಶ್ ಬರುತ್ತವೆ. ಬಣ್ಣದಪರದೆ ಟಿ.ವಿ. ಗುಲಾಬಿ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೇ ಆಕೆಯ ಬದುಕಿನ ಚಕ್ರಗತಿ ಕೊಂಚ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಊರಿನ ಜನ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಬರತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಅವಳ ಮಲಮಗ ತಾನಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಗಂಡ ಮೂಸಾ ಸಹಿತ ಇವಳ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಇರತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ದೂರದ ದುಬೈನಲ್ಲಿರುವ ಗಂಡನ ಬಿಟ್ಟು ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವ ನೇತ್ರುಗೆ ಗುಲಾಬಿ ಕನಸು ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹೆಂಗಸರ ಅಂತರಂಗ ಮತ್ತು ದುಡಿಮೆಗಾರರ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಘರ್ಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಮೂಸಾ ದುಬೈನ ಸುಲೇಮಾನ್ ಸಾಹುಕಾರನ ಯಾಂತ್ರೀಕೃತ ಬೋಟ್ ಮೂಲಕ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಸ್ಥಳಿಯ ಮಿನುಗಾರರಲ್ಲಿ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಗುಲಾಬಿಯ ಗೆಳತಿ ನೇತ್ರು ಒಂದು ದಿನ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಮೂಸಾ ಮಾಯವಾಗಿರುವುದು ಹಲವು ಅನುಮಾನಗಳಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೆ ಸರಿಸುಮಾರಿಗೆ ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧವೂ ಆರಂಭವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನೈತಿಕಪೋಲಿಸಗಿರಿ ಸ್ಥಳೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ವ್ಯವಹಾರಿಕ ವಲಯಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸುಲೆಮಾನ್ ಅಂಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದ ನಿಯಂತ್ರಕನಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಚಿತ್ರದಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆ, ಅನುಮಾನ, ಸಿಟ್ಟು-ಸೆಡುವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಗುಲಾಬಿ ಒಂದು ನಡುಗಡ್ಡೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯ ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ ಕುದ್ರುವಿನ ಶಕ್ತಿಕೇಂದ್ರದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯದ ಊರಿನ ಕೆಲ ಸಂಕುಚಿತ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಆಡಂಬರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಸಣ್ಣತನಗಳು ವೈರತ್ವಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ದ್ವೇಷ-ಅಸೂಯೆಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಾಳುವ ಸಹನೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದ್ವೀಪ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನಗಳ ನಡುವೆ ಗುಲ್ನಬಿ ಗುಲಾಬಿಯಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿದ್ದವಳು. ಸುತ್ತಲಿನ ಎಷ್ಟೋ ಹೆರಿಗೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದವಳು. ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ದ್ವೀಪದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. 1999ರಲ್ಲಿ ಯಾಂತ್ರಿಕೃತ ಮೀನುಗಾರಿಕೆಗೆ ಪರವಾನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಸರಕಾರ ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲು ಬಣ್ಣದ ಟಿವಿಯನ್ನು ಮನೆಮನೆಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು ಎಂಬುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದದ ಮಾತಾಗಿದೆ. ಭಾರತವೆಂಬುದುಕಿಂತ ಇಂಡಿಯಾ ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ಭಿಡೆಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ರಾಜಕೀಯದವರು ಇಂಥ ಹಲವಾರು ಆಟಗಳನ್ನು ಪಂದ್ಯಕಟ್ಟಿ ಆಡುವುದು ಹೊಸದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಒಟ್ಟುಚಿತ್ರದ ಪರಿಣಾಮ ತೂಕದ್ದಾಗಿಲ್ಲ.
ಉಮಾಶ್ರೀಯವರು ಗುಲಾಬಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಯಾವತ್ತಿನ ಅಭಿನಯದ ವರಸೆಗಳಿಂದ ಗುಲಾಬಿ ಪಾತ್ರವು ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿಲ್ಲ. ಕುಂದಾಪೂರ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸಿರುವುದು ಹೆಚ್ಚು ನೈಜವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿನ ಗುಲಾಬಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಾವುದೇ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಚಿತ್ರದ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಕಾಣಲಾರದು. ರಾಮಚಂದ್ರ ಐತಾಳರ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ದೃಶ್ಯ ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ದೃಶ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಡೇ ಫಾರ್ ನೈಟ್ ಬಳಸಿರುವುದು ಅಷ್ಟು ಸಶಕ್ತವಾಗಿಲ್ಲ. ಕುಟುಪಲ್ಲಿಯವರ ಸಂಗೀತವೂ ಚಿತ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಎಂ.ಡಿ.ಪಲ್ಲವಿ ಅವರ ಅಭಿನಯ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿದೆ. ಅನುಮಾನಗಳು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಆತಂಕದ ಹೊರತಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿಲ್ಲ.

ಆ ದಿನಗಳು


ಆಗ ಊರೂರಿಗೆ ಸರ್ಕಸ್ ಮತ್ತು ಡೊಂಬರಾಟದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತಂಡಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಓಣಿಗಳು ಸೇರುವ ಒಂದು ಕೂಟಿನ ಜಾಗೆಯನ್ನು ಪಾಜಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ತಂಡದವರು ತಮ್ಮ ಕಸರತ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸರ್ಕಸ್ ಮುಗಿದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದೋ, ಬಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದೋ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಹಣ ಪಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಆ ಜಾಗಾ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದರೂ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ನಾನಾ ನಮೂನೆಯ ಲಾಗಾ-ಪಲ್ಟಿ ಹಾಕುವ ಹುಡುಗರು, ಒಂದೇ ಕಬ್ಬಣದ ಬಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮೂರು ಜನ ತೂರಿಕೊಂಡು ಪಾರಾಗುವ, ಬೆಂಕಿ ಉಂಡೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮನರಂಜಿಸುವ, ತಂತಿ ಮೇಲೆ ಸೈಕಲ್ಲು ಓಡಿಸುವ ಡ್ರಮ್ಮಿನ ಬಡಿತಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳು ಕುಣಿಯುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಅಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಕಸರತ್ತುಗಳನ್ನು ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯದ ಲೇವಡಿ ಮೂಲಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತು ಮಾತಾಡಿ ರಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಪಾತ್ಯಾ ಪಾತ್ರ ಖುಷಿಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಮಾಡುವ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ನಾನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದು ಹೋಗಿ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಾರದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಪಾತ್ಯಾ ಬಹಳ ಮಜ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ದನ ಕಾಯಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅನುಕರಣೆಯ ಮೊದಲ ಪಾತ್ರವಾಗಿದ್ದವನೂ ಇದೆ ಚಪಾತ್ಯಾ. ದನಗಾಹಿಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘದ ಸದಸ್ಯರಾದ ನಾವು ಮಾರನೇದಿನವೋ ಅಥವಾ ಶಾಲೆಯ ರಜೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ದನಕಾಯುವ ಡ್ಯೂಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೋ ಆ ಇಡೀ ಸರ್ಕಸ್ ಅಜ್ಜಪ್ಪನ ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಟವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾರಿಜಾತ, ಸಂಗ್ಯಾಬಾಳ್ಯಾ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದಿಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಎಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಣ್ಣಾಟವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅಲಿಫಲೈಲಾ, ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ದಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿವೆ.

ಅದೇ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಆಟ, ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ, ಜಾತ್ರೆ ಮಾಡುವ, ಮದುವೆ ಮಾಡುವ, ಬೀಗರು ಬಿಜ್ಜರ ನಡುವೆ ಹೆಣ್ಣುಗಂಡಿನ ಕಡೆಯವರೆಂದು ಕಿತ್ತಾಡುವ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಲೆ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸಣ್ಣವರು ಥೇಟ್ ದೊಡ್ಡವರಂತೆ ವರ್ತಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಗಿನ ಆಟಗಳು ಈಗ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾದಾಗ ಎಷ್ಟು ಭಾರವಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಸುತ್ತಲು ಕಂಡ ಬದುಕು ಆಟವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಡಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬುದ್ದಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಖಂಬೀರರಾಗಿ ಆ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವು ಅನಿಸಿದರೂ ಆ ನೆನಪುಗಳು ಮುದಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ನೆನಪುಗಳೇ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಾಟಕದ ಮತ್ತೊಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹಂತದವರೆಗಿನ ಬಾಲ್ಯದ ಆಟದ್ದಾದರೆ. ಅತ್ತ ದೊಡ್ಡವರೂ ಆಗದ ಇನ್ನೂ ಬಾಲ್ಯವನ್ನೂ ದಾಟದಿರುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಟವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದೆವು.

ನಮ್ಮೂರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಂದು ಗೊಡಚಿ ವೀರಭದ್ರ ದೇವಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಮನೆ ದೇವರಾದ್ದರಿಂದ ವರ್ಷಂಪ್ರತಿ ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಪುರವಂತಿಕೆ ಇರುವ ಕುಟುಂಬಗಳವರು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಗುಗ್ಗಳ ಮುಗಿಸಿ ದೇವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯ ನೀಡಿ ಒಬ್ಬ ಅಯ್ಯನಾರ(ಹಿರೇಮಠ ಸ್ವಾಮಿಗಳು)ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಬಿಡಾರಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿಸಿ, ಆತನಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಆತ ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಊಟ ಮಾಡುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಆದರೆ ಆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸ್ವಮ್ಯಾರು ಸಿಕ್ಕೋದು ಅಂದ್ರೆ ಕಷ್ಟದ ಮಾತಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬಂದು ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಮನೆಯವರು ಊಟ ಮಾಡುವ ಹಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿ ಎಷ್ಟು ಮನೆಗಳ ಬಿನ್ನಾಯ ತೀರಿಸಬಲ್ಲರು ಹೇಳಿ..? ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ದನಗಾಹಿ ಗೆಳೆಯರು ಸಣ್ಣವರಿದ್ದಾಗ ಕಲಿತಿದ್ದ ಅನುಕರಣೆಯ ವ್ಯವಸಾಯ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಪಕ್ಕಾ ವೇಷಭೂಷಣ ಸಹಿತ ಹೆಗಲಿಗೊಂದು ಪೂಜಾ ಟವೆಲ್ಲು, ಹಣೆತುಂಬ ವಿಭೂತಿ, ಕೊರಳಲ್ಲೊಂದು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ಹೇಗೂ ಗುಗ್ಗಳಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಂಗಮರು ಕೊಡುವ ದೀಕ್ಷೆಯ ಗುಂಡಗಡಗಿಯ ಲಿಂಗವು ಕೊರಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂಗ ಆಟದ ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಜಂಗಮರಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣೆ ಎತ್ತುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಇಂಥ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮೋಸವೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೇಬಿಗೆ ಜೇಬು ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು.. ಭಕ್ತನ ಸಂಕಟವೂ ನೀಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದೊಡ್ಡವರು ಹಾಕುವ ಬೇಲಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ ಸಂಗತಿಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಅದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾದಾಗ ಆ ಊರು ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣವರಿದ್ದಾಗ ಆಚೀಚೆ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸರೆಲ್ಲ ಸೆರಿಕೊಂಡು ಪಿಸಪಿಸಿ ಪಿಸುಗುಡುವ ಮಾತು ಕೇಳಿದರೆ ಸಾಕು ಕಣ್ಣು ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೂ ಕಿವಿ ಆ ಗಾಸಿಪ್ ಸುದ್ದಿಯ ಕಡೆಗೂ ಇಟ್ಟು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಒಂದರಲ್ಲೆ ನಾನು ಮೂರು ಸಲ ಲಾಗಾ ಹಾಕುವ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂತು. ಆದರೆ ಈ ಹಾಳು ಅನುಕರಣೆಯ ಚಾಳಿ ಮಾತ್ರ ನೆಟ್ಟಗ ನನ್ನನ್ನ ಸಮುದಾಯದ ಮುಖಾಂತರ ರಂಗವನ್ನೇರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಈಗ ರಿಹರ್ಸಲ್ ಮಾಡಿಸುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಉಡಾಳ ದಿನಗಳ ದಿನಚರಿಗಳು ನೆನಪಾಗತಾವು. ಅಂಥ ಅನುಕರಣೆಯ ಆಟಗಳ ರುಚಿ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಗತಿಲ್ಲ ಅನಿಸತದ.
12062011435