ಸತ್ವಭರಿತ ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೆ


ರಿಯಾಲಿಟೀ ಶೋ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೋ ಸೇವೆಗೋ…? ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಯಾರೇ ನಿರೂಪಿಸಲಿ ಯಾರೇ ರೂಪಿಸಿರಲಿ, ಅದು ಆಗುಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮ ಏನೇ ಆಗಿರಲಿ… ಇದೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಜಾಗತಿಕ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿತ್ವದ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ತತ್ವವೊಂದು ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಹೌದು. ಅದಕ್ಕೆ ಮುಖ, ಮೂಗು, ಕಣ್ಣು ಕಿವಿಗಳ ರೂಪ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದು ಅದರ ನಿಯಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭಾವುಕತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತೇಲುವ ಪೇಲವ ವಸ್ತುಗಳ ಆಯ್ಕೆ ನೇರವಾದ ಕಸಬುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಾರದು. ಅಂಥಲ್ಲಿ ತಂತ್ರವೆಂಬುದು ಚಿಕಿತ್ಸಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಕುತೂಹಲ, ಮೆಲೋಡ್ರಾಮಾಗಳು,ಕ್ಷಣಗಣನೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಉಳ್ಳ ರಂಜನೀಯ ಸ್ವರೂಪದ ಪ್ರದರ್ಶಕ ಗುಣಮಟ್ಟ ಬೇರೆ ಅಮೀರಖಾನ ನಡೆಸುವ ವಿಷಯವಸ್ತುವಿನ ತಾಕತ್ತು ಬೇರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಲೋಚನೆಗಳು ತಟ್ಟುವ ತಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿನ ಸಾಧಾರಣೀಕರಣವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೊಂದು ತೆರನಾಗಿ ಅದರ ಬುಡಮೂಲವನ್ನು ಕೆದಕಿ ಶೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯಮೇವಜಯತೆ ಶೋ ಒಂದರಲ್ಲೆ ಕೋಕೋಕೋಲ ಕೊಳ್ಳಿ, ಈ ಗಡಿಯಾರ ಕೊಳ್ಳಿ, ಆ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂಬಂತ ಜಾಹಿರಾತುಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನಿತರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲೂ ಐದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಂದೊಂದು ಇಂತಹ ಗೊಂದಲದ ಜಾಹಿರಾತುಗಳು ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವಲ್ಲ..?

ದುರಂತವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮುಟ್ಟುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ವಿಷಯದ ಆಯ್ಕೆ, ವಿಷಯದ ನಿರೂಪಣೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಬೇಕಿದ್ದವರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಇದರೊಳಗೆ ಸೋಗಿನ ಸಮಾಜಸೇವೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಥ ಜನಪರ ಜನಪ್ರಿಯ ಸೋಗಿನ ಜಾಹಿರಾತು ಆದಾಯ ಮೂಲವುಳ್ಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಆಯಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಮಾತ್ರ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡುವಂತಹ ಹಾಗೂ ಆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಆಗಾಗ ಪರಿಶೀಲಿಸುವಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ಬರಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಸಬೂಬು ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ… ಹೌದು ಅಂಥ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೀತಿ ಒಂದನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. (ಆದರೆ ಅಲ್ಲೂ ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಇಣುಕಲೂಬಹುದು) ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರೋಧದ ಇನ್ನೊಂದು ನೆಲೆಯ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೋಗಿನ ಬರಹಗಳನ್ನು, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಕೂಡ ಖತರನಾಕ್ ಸೋಗು ಹಾಕುತ್ತಿವೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಸರ್ವರ ಹಿತ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯಪೂರ್ಣ, ಘನತೆಯುಳ್ಳ ಮಾನವ ಸಿದ್ಧಾಂತ. ಇಲ್ಲಿದೆ ಸತ್ಯವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿಯ ಅಂತಃಕರಣದ ಮೌನವೆಂಬುದು ತಿಳಿದಾಗ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅನುಮಾನ ಮೂಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಇದು ಮುಕ್ತ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮತ್ತು ಖಾಸಗೀಕರಣಗಳ ಲಾಭದ ‘ಗೂಳಿ’ ನೀತಿಯ ಸೋಗಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿಯ ಕೈಂಕರ್ಯವೇ ಆಗಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು  ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯು ನಾಜೂಕಾಗಿ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಜಾರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸಮಾಜಮುಖಿಯಾದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸತ್ವವುಳ್ಳ ಒಂದು ಮಾತು ನಮ್ಮನ್ನು ಜಾಗ್ರತಗೊಳಿಸಲಾರದೆ ಇರುತ್ತದೆಯೇ…? ಅಂಥ ಜಾಗ್ರತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೇ…!

ಅಮೀರ ಬರೀ ಪುರಾಣ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ ಅಲ್ವಾ…! ಯಾಕಂದ್ರೆ ಪುರಾಣಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವ – ಕಂದಾಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ಮೌಢ್ಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾದ ಸಮಾಜವನ್ನು ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವ ಹಂಬಲ ಇರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮನಸ್ಸೊಂದು ಹೊಸದಾದ ಕಥನವನ್ನು ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬುರಡೆ ಪುರಾಣ ಅಲ್ಲ, ವಾಸ್ತವದ ಗರಡಿ ಪುರಾಣ. ಪ್ರಚಾರ ಅನ್ನುವುದು ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಲಾಭದ ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸುವುದು ನಿರೂಪಣೆ ಮತ್ತು  ಅಮೀರಖಾನನಂಥ ನಟರಲ್ಲ ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅನ್ನುವ ಕಿರಾತಕ ಜಗತ್ತು. ಅದು ಯಾವ ಭಾಷೆಯ-ಯಾರೂ ಬಂಡವಾಳ ಹಾಕಿ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲೂ ಇರಲಾರದು ಎಂಬುದನ್ನ ಹೇಗೆ ನಂಬುವುದು. ಅಂಥ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದು ಎಂಬ ಧಿಮಾಕು ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಕಟ್ಟೆಪುರಾಣವೆಂಬ ಕಾಳಜಿಯ ಜವಾಬುಗಳನ್ನು ಬಲು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಮನಸ್ಸು ಹೊಸ ಪುರಾಣವೊಂದನ್ನು ಹಾಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ಸಮುದಾಯ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದೊಟ್ಟಿಗೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕಲ್ಲದೆ, ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಮಣ್ಣಂಗಟ್ಟಿ ಮಾತಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.  ಒಂದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಾಹಕ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾಜ್ಞನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅವನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿಗಳು, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅಮೀರಖಾನ ಅದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ ಹೊರತು ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯವಾದ ಸೋಗಿನ ಜನಪ್ರಿಯ ಮುಖದಿಂದಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. ಜಯಜಯ ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೆಗೆ !

—–ಮಹಾದೇವ ಹಡಪದ

Advertisements

ಪೆಕರ ಫಕೀರ…(2)


 

ತಂದೆ ಸತ್ತ ಮಗನಿಗೆ ‘ಪರದೇಶಿ ಕೂಸು ಅನ್ನೋ’ ಅನುಕಂಪದ ಜೊತೆಗೆ ಓಣಿ ಮಂದಿಯ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಫಕೀರ ಆಜೂ-ಬಾಜು ಹೆಣಮಕ್ಕಳ ಅಂಗೈ ಮಗನಾಗಿ ಬೇಳೆದ. ಈ ಇಂಡಿಯಾದ ಗಡಂಗಿನೊಳಗ- ಓಣಿ ಮಕ್ಕಳು ಏನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸಿದರೂ ನಾಕು ಮಂದಿ ಕಣ್ಣಾಗ ಇರ್ತಾರು,,, ಯಾವ ಮೂಲಿಯಿಂದನೂ ಮ್ಯಾಲೇರಧಂಗ ಕೈಕಾಲೊಳಗ ಕಡ್ಡಿ ಆಡಿಸುವ ಸ್ವಯಂ ಘೋಷಿತ ಪರಮಾತ್ಮರು ಸಣ್ಣಂದಿನಿಂದಲೇ ಜಾಕ ಹಕ್ಕೊಂಡ ಕುಂತಿರತಾರು. ಅದರಾಗ ವಿಧವೆ ಹೆಂಗಸರ ಸುತ್ತ ಹತ್ತೆಂಟು ಕಣ್ಣುಗಳು ಗುಟರ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು  ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿ ಕಾವಲು ನಾಯಿಯಂಗ ಕಾಯುತ್ತಿರ್ತಾವು. ಇಂಥ ಹಲಕಟ ಮಂದಿ ಅಡತಾರ ನಡಾವಳಿಗಳಿಂದ ಪಾರೋತಿ ಸ್ಥೈರ್ಯಕ್ಕ ಏನೇನೂ ಧೋಕಾ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಖರೇ, ಆದರ ಸಂಜೆ ಆಗೂತಲೇ ಮಾಳಿಗೆಗೆ ಕಲ್ಲು ಬೀಳೋದು, ಸಿಳ್ಳು ಹೊಡೆಯೋದು, ದಾರಿಮ್ಯಾಲ ಹೊಂಟಾಗ ಕೆಣಕಿ ಕೊಂಕು ಮಾತಾಡೋದು, ಆಡುವ ಫಕೀರನ ಕರೆದು ಚುಚ್ಚಿ ಹಂಗಿಸಿ ಮಾತಾಡೋದು ನಿರಂತರ ನಡೆದಿತ್ತು. ಈಸ್ವರಗೌಡ ಒಂದ ಸಲ ಫಕೀರನಿಗೆ ಸಿಪ್ಪರಮಿಟಾಯಿ ಕೊಡಿಸಿ ‘ನಿಮ್ಮವ್ವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೇಕು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಾ’ ಅಂತ ಕಳಿಸಿದ್ದ. ಆ ದಿವಸ ಪಾರೋತಿ ಎದಿ ಝಲ್ಲೆಂದಿತ್ತು. ಆವತ್ತಿನಿಂದ ಫಕೀರನ ಆಟದ ಗ್ಯಾನಕ್ಕ ಕತ್ತರಿಬಿದ್ದಿತ್ತು.  ಮುಂದಲ ನಾಕ್ಕೈದು ದಿನ ಆಕೆ ಸೆರಗಿನ್ಯಾಗ ಮುಖ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಹ್ವಾರೇ, ನೀರು ನಿಡಿ ಪೂರೈಸಿದ್ದಳು.. ಒಂಟಿ ಹೆಣಮಗಳು ಗಂಡ ಸತ್ತ ಮ್ಯಾಲ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಸರಹದ್ದಿನ್ಯಾಗ ಬಂದೋಬಸ್ತ ಬದುಕ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಪಂಚಮಿಯ ಸಣ್ಣ ಸೋಮುವಾರಕ್ಕ ಫಕೀರನಿಗೆ ಐದು ತುಂಬಿ ಆರರಾಗ ಬಿದ್ದವು. ಸಾಲಿ ಮಾಸ್ತರರು ಅವನ ಎಡಗೈ ತಲೆ ಮ್ಯಾಲಿನಿಂದ ಬಲಗಿವಿ ಮುಟ್ಟಿದ್ದು ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಕೊಂಡು ಅಂದಾಜು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನಾಂಕು ನಮೂದಿಸಿ ಸಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಾರೋತಿಗೆ ಹೊಸ ಸೆಕೆ ಸುರುವಾಯ್ತು.

ಸಾಲಿ ಗುಡಿ ಅನ್ನೋದು ಆ ಊರಿನ ಸಮಸ್ತರ ಆಸರಕ್ಕ ಒದಗುವ ಸೂರಾಗಿತ್ತು. ಮಳಿ ಬರಲಿ, ಹೊಳಿ ಉಕ್ಕಿ ನೆರಿ ಏರಲಿ, ಬರ ಬೀಳಲಿ ಒಟ್ಟ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲ ಆದವರಿಗೆ ದಿಕ್ಕಿನ ಸೂರಾಗಿತ್ತು. ಸಾಲಿ ಕಂಪೌಂಡು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕುರಿಗಾರರ ದೊಡ್ಡಿಯೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ರೈತನ ಕಾಳು ಕೂಡಿಡೋ ಜಾಗಾನೂ ಆಗಿರತಿತ್ತು. ಪಾರೋತಿಗೆ ಆ ಸಾಲಿ ಮ್ಯಾಲ ದೇವಸ್ಥಾನದಷ್ಟ ಗೌರವವಿತ್ತು. ಹಂಗಾಗಿ ಆಕಿ ಜೀವನದಾಗ ಎರಡು ಜಾಗಗಳನ್ನ ಚಲೊತ್ತನ್ಯಾಗ ಕಂಡವಳೇ ಅಲ್ಲ… ಒಂದು ಸಾಲಿಗುಡಿ ಮತ್ತೊಂದು ತನ್ನ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವದ ಗರ್ಭಗುಡಿ. ಆದರ ಅವತ್ತು ಹಣ್ಮಪ್ಪನ ಮೂತಿ ತಿರುವಿದ ಗಂಭೀರ ಖಂಬೀರ ಮೂರ್ತಿಗೆ ಪೂಜಾರಪ್ಪನ ಕೈಯಾಗ ಎಲಿ ಪೂಜಾ ಮಾಡಿ ಮುಗಸಬೇಕಾದರ ಒಳಗೊಳಗ ವಿಚಿತ್ರ ಸುಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಮನೆತನದ ಹೆಳವರ ಯಾದಿಯೊಳಗ ಸಿಕ್ಕೋ ಅಷ್ಟೂ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರಕಿಂತ ತನ್ನ ಮಗ ಬ್ಯಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಸಾಬೀತಾಗಲಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಸದವಕಾಶ ಅಂದ್ರ ವಂಶವಾಹಿನಿಯ ಕುಡಿ,  ಘನಪುತ್ರ ಫಕೀರನು ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುವವನಿದ್ದ. ಅದೇ ಕಾರಣ ಸಾಕಲ್ಲ ಒಂಟಿತನದ ಬ್ಯಾಸರಕ್ಕ… ಇಲ್ಲಿ ಇರೋ ಮಜಾ ಏನಪಾ ಅಂದ್ರ ಈಸ್ವರಗೌಡನ ಪ್ರಕರಣದ ನಂತರ ಫಕೀರ ನೆಟ್ಟಗ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಊರಾಗ ತಿರಗ್ಯಾಡಿದ್ದ ಕಡಿಮೆ. ಅವ್ವನ ಅವ್ವ ‘ಆಯಿ’ ಮಡಿಲು-ತಾಯಿ ನೆದರು ಬಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸುಳಿದವನ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೊಸ ಹುರುಪಿನ ಹೊಸ ದಿರಿಸಿನ ವೈನಾದ ಅರಿಬಿಯೊಳಗ ತಾಯಿ ಮಗಳು ಇಬ್ಬರು ಕೂಡಿ ಫಕೀರನ್ನ ಗೊಂಬಿ ಕಾಮನ್ನನಂಗ ತಯಾರ ಮಾಡಿ ಹೊಂಡಿಸಿದ್ದರು. ಬರೊಬ್ಬರಿ ಹೇಳಬೇಕಂದ್ರ ಅಂಗಿಗೆ ಚೊನ್ನ ಅಥವಾ ಚೊನ್ನಕ್ಕ ಅಂಗಿ ಹೊಂದಿಕೆ ಆಗಲಾರದ ಒಂದ ನಮೂನಿ ಸೆಟೆಬ್ಯಾನಿ ಬಂದಂಗ ಫಕೀರ ಪೀಚಲು ಫೀರ ಆಗಿ ನರೋಸ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಫಕೀರ ಎಂದೂ ಯಾವ ಕತ್ತಲಿಗೂ ಹೆದರಿದವನಲ್ಲ, ಹಟಹಿಡದು ಗೊಳೋ ಅಂತ ಮೂಗೊರೆಸಿ ಅತ್ತವನೂ ಅಲ್ಲ. ಮಗ್ಗಲುಮನಿ ಮುದುಕಿ ಮಾತಾಡೋ ನಗಚಾಟಕಿ ಅವನೊಳಗ ಅವನನ್ನ ಮತ್ತ ಮತ್ತ ಹುದುಗಿಸಿ ಹುಗಿದು ಹೋಗಿದ್ದ ಕೀಳರಿಮೆಗೆ ಉಪ್ಪುಖಾರ ಹುಳಿ ಹಿಂಡಿದಂಗ  ಆಗತಿದ್ದದ್ದು ಬಿಟ್ಟರ ಮತ್ತ್ಯಾವುದು ಫಕೀರನಿಗೆ ತ್ರಾಸ ಮಾಡಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಚೌಕಡಿ ಕೌದಿಯೊಳಗ ಮೂತಿ ಹುಗಿದು ಮುಸುಮುಸು ಅಳೋದು ಬಿಟ್ಟರ ಗಟ್ಟ್ಯಾಗಿ ಅತ್ತವನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರ ಇವತ್ತು ತನ್ನ ಪಾಲಿನ ಸರ್ವವೂ ಆಗಿದ್ದ ಅವ್ವ ಹಿಂಗ ಕೈಯಾಗ ಕೋಲ ಹಿಡಕೊಂಡು, ಕೆಟ್ಟಗಣ್ಣಲ್ಲೇ ಗುರಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಸ್ತರ ಮಹಾಶಯನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಹೋಗತಿರಬೇಕಾದರ ಮುಗಲು ಹರಕೊಂಡು ಮೈಮ್ಯಾಲ ಬಿದ್ದವರಗತೆ, ಜಡಹಿಡದ ಬೆಲ್ಲ ವಡೆಯುವ ಗುಣಕಲ್ಲಿನಗತೇ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ಮೂತಿ ಉಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಇದು ನರಕವೊ? ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರ ತಾಣವೋ ಅನ್ನೋ ಗೊಂದಲದಾಗ ಸಾಲಿ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸೋದನ್ನ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಸೂರ್ಯನ ನೆರಳು ಸಾಲಿಯ ದಾಟಿ ಸೇದು ಬಾವಿಯ ಬುಡ ಮುಟ್ಟುವುದರಲ್ಲಿತ್ತು… ಅಷ್ಟರೊಳಗ ಸಾಲಿ ಗಂಟಿ ಠನ್ನಂತೂ! ತಗೋ ತನ್ನ ಹೊಸ ಪಾಟಿ ಎತ್ತಿ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಕ್ಕೊಂಡು ಕಣ್ಣಿ ಬಿಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟ ಹೋರಿ ಹಂಗ ಹರಿಗ್ಗಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಮನಿ ಮುಟ್ಟಿದ್ದ. ಕಟ್ಟಿ ಮ್ಯಾಲ ನಿಂತು ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ಫಕೀರ ಮಹಾರಾಜರ ಆಗಮನದ ಹಾದಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ತಾಯಿ, ಆಯಿಯರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತಲೇ… ಫಕೀರನಿಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂಗಾಯ್ತು.

ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರ ನಿಷೇಧದ ಕುರಿತು ಪ್ರಗತಿಪರರ ನಿಲುವಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ


ಈ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಸಂವಿಧಾನ ಕೊಟ್ಟ ಮಾಹಾನ್ ನಾಯಕರು ಆ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಚಿತ್ರ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಪರಶೀಲಿಸಿ  ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಆ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಘನತೆಯನ್ನೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಾರದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿರುವುದು ಒಂದು ಅಪರಾಧವೇ ಸೈ, ಆ ಚಿತ್ರ ಅವತ್ತಿನ ಭಾರತದ ಆ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಾವಿದನ ಮೊಣಚು ನೋಟದಲ್ಲಿ ಅರಳಿರುವುದು ಒಪ್ಪೋಣ… ಹಾಗಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇಂದಿನ ಭಾರವಾದ ಬದುಕಿನ ಮೆಕಾಲೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಏಕಮುಖಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡಲಾರದು ಎನ್ನುವುದು ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ನಿಲುಕಲಾರದ್ದೇನಲ್ಲ. ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ- ಹೆಗ್ಗೋಡು ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಒಬ್ಬ ಮಾಸ್ತರರು ಗಾಂಧಿಯ ಪಾಠವನ್ನು ಮತಾಂಧ ಹಿಂದುತ್ವ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಶಿಷ್ಯನು ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಜಾಣಕುರುಡನಾಗಿ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹುಡುಗ ಆ ಶಾಲೆಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. (ನಾನು ಹೆಗ್ಗೋಡಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ನೆರೆಮನೆಯಾತನೂ ಆಗಿದ್ದ) ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ಪಾಠವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವ ಆಸಾಮಿ ದೇವರ ಸೇವೆಗೆ ಬಂದವನಾಗಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಕುರಿತು ಗೌರವ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ಅದನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವದು ಸಧ್ಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ.  ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಅಂಬೇಡ್ಕರರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನವೇ ಆಗಿದೆ.

1949 ರಲ್ಲಿ ಶಂಕರಪಿಳ್ಳೆ ಬರೆದ ಆ ಚಿತ್ರ ಮೂರು ವರ್ಷದ ವಿಳಂಬವನ್ನ ವಿಡಂಬಿಸಿರುವುದು ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಮಾಜವಿಜ್ಞಾನವೇನೂ ಆಗಲಾರದು. ಆ ಶ್ರಮದ ಫಲವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವ ಮೂಲಕ (ಯಾದವ್ ಮತ್ತು ಫಲೀಷ್ಕರ್ ಅವರು ಯಾವ ಕುತಂತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿದವರಲ್ಲ) ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ರಥದ ಗಾಲಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದವರ ಅಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಆಗಿರುವುದಂತು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು. ಆದರೆ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತಕರು ಆ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಸರಕಾರವೇ ಪಠ್ಯದಿಂದ ಕೈ ಬಿಡುವಾಗ – ಅದನ್ನು ಪಠ್ಯದಿಂದ ಕೈ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರಿಗೆ ಅವಮಾನ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ ತಮ್ಮ ಫೇಸಬುಕ್ಕಿನ ಹಾಳೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.. ಹಸಿವೆಗಿಂತಲೂ ಅವಮಾನದ ಕಹಿ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತೆಂಬುದು. ಈ ಇಂಡಿಯಾದ ವರ್ಣ-ವರ್ಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತಿರುವ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ ತಿಳಿಯದು. ಇವತ್ತಿನ ಖಾಸಗೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಅವರವರದೇ ಸಂವಿಧಾನಗಳು, ಅವರವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ನ್ಯಾಯಕಟ್ಟೆಗಳು ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಬೇಕುಬೇಕಾದಂತೆ ನ್ಯಾಯ ಹೇಳುತ್ತಿವೆ.(ರಾಳೇಗಾಂವ್ ಸಿದ್ಧಿಯ ಟೋಪಿ ಬಾಬಾನೂ ಅಂವನೂರಿನಲ್ಲಿ ಅವನೇ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ, ಸರಕಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ) ಹಾಗೆ ಮಾಡುವವರು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನೆ ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ನಿಲುವುಳ್ಳವರು. ಇಂದಿಗೂ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಠ ಸ್ವಂತ ನ್ಯಾಯಾಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ನಂಬುತ್ತೀರಾ? ಅಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಒಬ್ಬ ಪ್ರಗತಿಪರ ಮಠಾಧೀಶರು. ಹೀಗೇ ತಮ್ಮ ಸುಪರ್ದಿಯ ಯಾವ ಹಕ್ಕನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ಶತಮಾನದಿಂದ ಏಕೆ ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವಾಗ ಆ ಪಠ್ಯವನ್ನ ಖಂಡಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸಂಘಟನೆಯ ಮುಖಂಡನಿಗೆ ಅದು ಬರೀ ಕುರುಡು ಅಭಿಮಾನ ಇದ್ದಿರಬಹುದು. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರ ಹಲ್ಲೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಷ್ಟು ಅಪರಾಧವೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾವ ಹುತ್ತದಲ್ಲಿ ಎಂಥ ವಿಷಕಾರಿ ಹಾವು ಕೂತಿರುತ್ತದೆಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಜಾತಿ ರಾಜಕಾರಣದ ನಡುವೆ ತಳಸಮುದಾಯಗಳು ಒಡೆದಮನೆಗಳಂತೆ ಮೇಲುಕೀಳಿನ ಅಂದಾಜು ಲೆಖ್ಖಾಚಾರದಲ್ಲಿ ನೆನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಸನಾತನ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಎಲ್ಲ ತಯಾರಿಯನ್ನು ಈ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೂತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ ಈ ಕನ್ನಡದ ಪಿಚ್ಚರ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕಿರಚಾಡುವ ಕಪಿ ಸೈನ್ಯದಂತೆ ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಗ್ರಹಿಕೆ. ನಿಜವಾಗಲೂ ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಈಗಲೂ ಬದ್ಧತೆ ಇದೆ. ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಕಾಳಜಿ ಇದೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಉಸುರಿಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ಕೊಟ್ಟ ಜೀವಧಾತುವಿನ ವಿಳಂಬದ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಚಿತ್ರವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇತಿಹಾಸದ ಪಾಠ ಮಾಡುವುದಾದರೆ ಇವತ್ತಿನ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಕಲಿಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಸ್ವತಃ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ತಹಶೀಲ್ದಾರನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಗಳಿಗೆ ತಟ್ಟೆ ಕೊಟ್ಟು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವದನ್ನು ಪಠ್ಯವಾಗಿ ಇಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಾ? ಸರಕಾರ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ನಿಷೇಧ ಮಾಡಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ……

                 ——– ಮಹಾದೇವ ಹಡಪದ

ಪೆಕರ ಫಕೀರ…


 

ಪೆಕರ ಅನ್ನೋ ಅಡ್ಡ ನಾಮೆ ಬಂದದ್ದು ಫಕೀರನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಗೌರವವಾಗಿತ್ತು.  ನವಿಲುಗರಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸುವ, ದೂಪಧಾರಿ, ಅಲ್ಲಾಹುವಿನ ಕುದುರಿ- ಮುಧೋಳ ಸೈಯ್ಯದಸಾಬ ದರ್ಗಾದಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ  ಫಕೀರನೆಂಬ ಸಂತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಈ ನಮ್ಮ ಪೆಕರ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ…. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನ ತಾಯಿಯೇ ಅವನಿಗೆ “ಫಕೀರ” ಅನ್ನೋ ಹೆಸರಿಟ್ಟದ್ದಳು. ಓದಲು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗು ಅಂದ್ರೆ ಹಳ್ಳ-ಕೊಳ್ಳ, ಭೂಮಿ-ಸೀಮಿ ಸುತ್ತಿ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಮಾಸ್ತರರಿಗೂ ಅವನ ಕಂಡರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಅಕ್ಕರಾಸ್ಥೆ, ಫಕೀರ ಶಾಲೆಗೆ ಬರಲಿ ಬಿಡಲಿ ದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲ ಅವರ ಮನೆಗೆ ತಪ್ಪದೆ ನೀರು ಸೇದುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅವರೆಂದೂ ಕೈ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಪ್ರಿತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತರಗತಿಯಿಂದ ತರಗತಿಗೆ ಪಾಸು ಮಾಡುವುದು ಅವರಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿದಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಫಕೀರ ಹೆಚ್ಚು ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಹೀಗೆ… ಮುದುಕರ ಕೈ ಕೋಲಿಗೆ ಆಸರಾಗುವುದು. ಬಾಣಂತಿಯರ ಮನೆಗೆ ಬೆರಣಿ-ಬೇವಿನಸೊಪ್ಪು ತಂದುಕೊಡೊದು, ಹಾದಿ ಮ್ಯಾಲಿನ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳು ತಗದ ಹಾಕೋದು. ಗರತಿ ಹೆಣ್ಣಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಸಾಮಾನು ಸರಂಜಾಮ ತಂದು ಕೊಡೋದು, ಎಳೆ ಕೂಸಗಳನ್ನ ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸೋದು ಅಲ್ಲದ ಗೊತ್ತ್ಯಾದ ಒಂಟಿ ಕುಟುಂಬಗಳ ಆಸರಕ್ಕ ನಿಂತು ರಾಶಿ ತೂರಿಕೊಡೊದು… ಹಿಂಗ ಊರ ಮಂದಿಯ ಕಣ್ಣೊಳಗ ಪುಕ್ಕಟೆ ಭಿಡೆಕ್ಕ ದುಡಿಯುವ ಆಳುಮಗನ್ಹಂಗ ಪಕೀರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ಪೆಕರ ಅನ್ನೋ ಬಿರುದು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು.

ಅವನ ತಾಯಿಗೆ ಮಗ ಓದಿ ದೊಡ್ಡ ಮನಶ್ಯಾ ಆಗೋದು ಅಂದ್ರ ಬಸ್ಸಿನ ಡ್ರಾಯವರ್ ಆಗಬೇಕು ಅಂಬೋದು ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕ ಈ ಡ್ರೈವರ್ ಮಹಾಶಯರು ಹಳ್ಳಿಹುಡುಗಿಯರ ಕನಸಿನ ಚಿತ್ರಗಳಾಗಿದ್ದರು. ದಾರಿ ಮ್ಯಾಲ ಸಿಗೋ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆಲ್ಲ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆದು ಮರಳು ಮಾಡತಿದ್ದದ್ದು ಕಂಡು ಚಿತ್ತಾಗಿದ್ದ ಆ ಹೆಣಮಗಳ ಕಣ್ಣಾಗ ಡ್ರೈವರ್ ಅಂದ್ರ ಹೀರೋ ಆಗಿದ್ದ, ಹ್ಯಾರಿಪಾಟರ್, ಸ್ಪೈಡರಮ್ಯಾನ್, ಹಿಮ್ಯಾನ್ ಅಂತ ಈಗೇನು ಹೇಳ್ತಿವಲ್ಲ ಅವೆಲ್ಲ ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕ ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಆಗಿದ್ದ. ಬಂವೋಂ………ಅಂತ ಟ್ರಕ್ಕು, ಬಸ್ಸು, ಟಿಪ್ಪರ್, ಕಾರುಗಳು ಬೆಳಗಾಂವ ಬಾಗಲಕೋಟಿ ಹೈದರಾಬಾದ್ ರಸ್ತೆ ಮ್ಯಾಲ ಓಡ್ಯಾಡತಿದ್ದರ ಆಕೀ ಕಣ್ಣಾಗ ಒಂದ ನಮೂನಿ ಥ್ರಿಲ್ ಮೂಡತಿತ್ತು. ಆಕಿಗೆ ಡ್ರೈವರ್ ಅಂದ್ರ ಪಾರೋತಿ-ಪರಮೇಶ್ವರನ ವಾಹಕ ನಂದಿ, ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಬಸವಣ್ಣನೇ ಇವನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಳೋ ಏನೋ… ಹಂಗಾಗಿ ಡ್ರೈವರ್ ವಿಶೇಷವಾದ ದೇವರು ಅನ್ನೋ ಭಾವದಲ್ಲಿ- ಆ ಸ್ಟೇರಿಂಗು, ಆ ಹಾರ್ನು, ಆ ಗ್ಲಾಸು, ಆ ಗೇರುಗಳನ್ನ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡತಿದ್ದಳು.

ಒಂದ ದಿನ ತುಳಸಿಗೇರಿ ಹಣ್ಮಪ್ಪನ ಜಾತ್ರಿಗೆ ಹೊಂಟ ನಿಂತಾಗ ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹೆಣಮಗಳ ಮ್ಯಾಲ ನೇಸರಗಿ ದಾದಾ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು -ಒಂದು ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ ತೆಗೆದು- ಗುರಿ ಹೊಡೆದ ನೋಡ್ರೀ, ಪಾರಿ ಅಲ್ಲೇ ಗೇರ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಮ್ಯಾಲ ಲಬಕ್ಕನ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಳು. ಹಿಂಗ ಸುರುವಾದ ನಗು, ನಾಚಿಕೆ, ಮಾತು, ಮುತ್ತುಗಳು ಮದುವೆಗೆ ಸಮಾಪ್ತಗೊಂಡವು. ಖರೇ ಹೇಳಬೇಕಂದ್ರ ಈಗಾಗಲೇ ಆ ದಾದಾ ನಾಲ್ಕು ಹೆಂಡ್ರನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ. ಹಂಗಾಗಿ ಸರತಿ ಪ್ರಕಾರ ಇವಳ ಮನೆಗೆ ಬರೋದು ತಿಂಗಳಕ್ಕ ಒಂದೇ ಸಲ… ಇದು ಒಂಥರ ಪಾಳೆಪ್ರಕಾರದ ಸಂಸಾರದ ಗುಟ್ಟಾದ್ದರಿಂದ ಆಕೀ ಮನಸಿನ್ಯಾಗ ಡ್ರೈವರಗಳ ಮ್ಯಾಲಿನ ಭಕ್ತಿಗೆ ಏನು ಫರಕ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಗ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಂದ ಸಲ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನೇಸರಗಿಯಾಂವನ ಕಾಯುವುದರೊಳಗ ಸಾಕಬೇಕಾಗಿ ಹೋಗುವುದನ್ನ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕ ಪಾರೋತಿ ಒಂದು ಗುರುವಾರ ಮುಧೋಳ ದರ್ಗಾದ ಮುಂದೆ ನವಿಲುಗರಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಫಕೀರನಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದಳು. ಅವನು ಮಂತ್ರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಬೂದಿ ತಂದು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ನಾಗೊಂದಿ ಮ್ಯಾಲ ತಗದಿಟ್ಟು ಗಂಡ ಡ್ರೈವರ್ ಮಾವಾ ಬರೋದನ್ನ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.

ಗೋವಾಕ್ಕ ಹೊಸಪೇಟೆಯಿಂದ ಮ್ಯಾಂಗನೀಸ್ ಹೊಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೇಸರಗಿ ದಾದಾ ಕುಂತಕುಂತಲ್ಲೆ ಕುಂತೂ ಕುಂತು ಕುಂಡಿಗೆ ಹೀಟ ಆಗಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಗುಳ್ಳೆಗಳಾಗಿ ಚರಮಗೀತೆ ಹಾಡತಿರಬೇಕಾದರ, ಯರಗಟ್ಟಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಔಸುದ್ದೆ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟು ಎಂಟದಿನ ಗಾಡಿ ಮ್ಯಾಲ ಹೋಗಧಂಗ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿದರು. ಪಾರಿ ಮನೆಮುಂದ ಬಂದು ಹಾರ್ನ ಹೊಡೆಯುತಲೇ ಈಕೀಗ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಹಿಗ್ಗು ಬಂದು ಮೈ ಹೊಕ್ಕಂಗಾಯ್ತು. ಫಕೀರಸಾಬ ಮಂತ್ರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಬೂದಿ ಚಿಟಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ, ಎರಡೂ ಕಣ್ಣಿಗೊತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಅವತ್ತು ಸಂಜಿಮುಂದ ಅವನ ಮೈ ಕಸುವು ಅವಳ ಉಸುರಿನ ಕೂಡ ಬೆರೆತು ಒಂದಾಗಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುವಾಗ.. ಪಾರಿ ಬೇತ ಮಾಡಿ ಅವನ ಉಡುದಾರಕ್ಕ ಫಕೀರಸಾಬನ ಬೂದಿ ಚೀಟಿ ಗಂಟು ಹಾಕಿದಳು. ಅದಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನ ಮೂರು ಹೆಂಡತಿಯರ ಚೀಟಿಗಳು ಇದ್ದದ್ದು ಇವಳ ಗಮನಕ್ಕ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಈ ನಾಲ್ಕೂ ತಂತ್ರಚೀಟಿ ಅಂದ್ರ ಹೆಂಡತೇರು ಶಕ್ತಿ ದೇವತೆಯರ ಅವತಾರ ತಾಳಿ ದಾದಾನ ಮ್ಯಾಲ ಗುದ್ದಾಟ ಸುರುಮಾಡಿದರು, ಆ ಶಕ್ತಿಗಳ ಮ್ಯಾಲ ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ಎರಗಿ ದಾದಾ ತಿಂಗಳೊಪ್ಪತ್ತಿನ್ಯಾಗ ಸೊರಗಿ ಸಣಕಲ ಕಡ್ಡಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ.

ಇರಲಿ

ಆದರ ಒಂದ ದಿನ ನಸಕನ್ಯಾಗ ರಾಮನಗರ ಹತ್ತಿರ ಗಿಡವೊಂದಕ್ಕ ದಾದಾನ ಟ್ರಕ್ಕು ಗುದ್ದಿ ಡ್ರಾಯವರ್ ಮಾವ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಬೆಳಗಾಂವ ದವಾಖಾನೆಯೊಳಗ ಆಡ್ಮಿಟ್ ಆದ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಪಾರಿಗೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ತುಂಬಿತ್ತು. ಮುಂದ ದಾದಾ ಉಜಳಣಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕತಾನಾಯಕ ಫಕೀರ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ದೇಹಬಿಟ್ಟ.ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರು, ಶ್ರೀಮಂತ ಬಂಡವಾಳದಾರರು, ಅವತಾರಪುರುಷರ ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದ ಕತೀನೂ ಹಿಂಗ ಇರ್ತಾವೂ ಅನ್ನೋದಾದರ, ನಮ್ಮ ಫಕೀರನೂ ಒಬ್ಬ ಮೇಧಾವಿ ಆಗತಾನು ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ ಮ್ಯಾಲ ಅವನ ಈ ಹುಟ್ಟಿನ ಕತೆಯೂ ದಾಖಲೆಗೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಕಾಳಕಪ್ಪಿನ ಅಮಾಸೆ ರಾತ್ರಿಯ ಸಟ್ಟಾನ ಸರೂ ರಾತ್ರಿಗೆ, ಚರ್ಚಿನ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದ ತುಸು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗೂಗೆಯ ಘೂತ್ಕಾರ, ನಾಯಿಯ ವೊವ್ವೋ ವವ್ವ ಅರಚಾಟದ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಕತಾ ನಾಯಕ ಜನ್ಮ ತಳೆದ…, ಪಾರಿಯ ಕಳಾಹೀನ ತ್ರಾಸಿನ ಮುಖದೊಳಗೆ ‘ಗಂಡ ಮಗ’ ಅನ್ನೋ ಶಬುದ ಖುಷಿಯೇನೋ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರ ಅವರ ಬಯಕೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನೆನಪಾಗಿ, ಅದರ ಜೊತೆಜತೆಗೆ ಅವರು ಇಲ್ಲದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಕೋಡಿಹರಿಯಿತು.

   -ಮಹದೇವ ಹಡಪದ.