ನನ್ನೂರು- ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಉಗಾದಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕಂತ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ


ಬೇಸಿಗೆ ಅಂದರೆ ಸಾಲಿಗೆ ಸೂಟಿ ಸಿಗತದ ಅನ್ನೋದು ಈ ಉಗಾದಿ ಹಬ್ಬ ಬಂದಾಗ ನೆನಪಾಗತಿತ್ತು. ಹಳ್ಳದ ನೀರೊಳಗ ಈಜು ಕಲಿಯೋದು, ಗಿಡಮಂಗ್ಯಾನಾಟ, ಚಿನ್ನಿದಾಂಡು, ಸಗಣಿ ಹಿಡಿಯೋದು, ದನ ಮೇಯಿಸೋದು, ಮದುವಿ ಊಟಕ್ಕ ಹೋಗೋದು, ಒಂದರ ಮ್ಯಾಲೊಂದು ಜಾತ್ರಿ ಮಾಡೋದು, ಸಾಲಿ ಗುಡಿಯಾಗ ಆಡೋ ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮನ್ನ ಒಂದ ದಿವಸಾನೂ ತಪ್ಪದಂಗ ನೋಡೋದು ಹಿಂಗ ಬ್ಯಾಸಿಗಿ ಪೂರ್ತಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಬಿಸಿಯೊಳಗ ಕಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರ ನೆನಪು ಕಾಡಿತು. ಇದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಆದಿಬುನಾದಿಯಾಗಿ ಓಂ ಪ್ರಥಮದ ಹಬ್ಬ ಈ ಉಗಾದಿ ಆಗಿರತಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲ ಸೀಮೆಯ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳನ್ನ ಹಿರಿಹೊಳಿಗೆ ಸ್ನಾನಕ್ಕ ಒಯ್ಯುತ್ತಿರಬೇಕಾದರ ನಾವೂ ಜಳಕಕ್ಕ ಕೃಷ್ಣಾ ನದಿಗೆ ಬರ್ತಿವಿ… ಅಂತ ಅಳೋದು ಹೋಳಿ ಹಬ್ಬದಿಂದ ಸುರುವಾಗಿರತಿತ್ತು. ಖರೇ, ಆ ಸಡಗರ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸತಿತ್ತು. ಯಾಕೋ ಎಲ್ಲ ಬೀಗರೂ ಬಿಜ್ಜರೂ ಹೊರಗಿನವರಂಗ ಕಾಣಿಸಲಿಕ್ಕ ಹತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದಾಜು ನಾ ಅಂತರ್ ಜಾತಿ ಕನ್ಯ ಮದುವಿ ಆದರ ಪರಿಣಾಮ ಇದ್ದಿರಬಹುದು.
ಅವ್ವನ ಕೈ ರೊಟ್ಟಿ ರುಚಿ ಏಟೇಟೂ ಬದಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೂ ಅಪ್ಪನ ಮೈಯಾಗ ಕಸು ಇಲ್ಲದಕ್ಕ ಉಗಾದಿ ಸಂಭ್ರಮ ಅಷ್ಟು ಖುಷಿ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಯಾಕಂದ್ರ ಅಪ್ಪ ತನ್ನ ದೋಸ್ತಿ ಮ್ಯಾಳ ಕಟ್ಟಗೊಂಡು ಕರಡಿ ಮಜಲು ಬಾರಿಸೋ ವಿಶೇಷ ಮನರಂಜನೆ ನಮ್ಮೂರಿಂದ ಮಾಯವಾದಂಗ ಅನಸತಿತ್ತು. ಹಳ್ಳದ ನೀರಿನ ಸೆಲಿ ಖಾಯಂ ಬತ್ತಿ ಹೋಗಿ ಈಗ ನೀರು ತಂದು ಜಳಕ ಮಾಡೋ ಪರಸಂಗ ಬಂದು, ಊರವರೆಲ್ಲ ಮುಂಜಾನೆದ್ದು ಕಾಲಿ ಕೊಡ ಇಟಗೊಂಡು ನೀರಬರಲಾರದ ನಲ್ಲಿ ಮುಂದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜಪ ನಡೆಸಿರತಿದ್ದರು. ಆದರ ನಾ ಓದಿದ ಸರಕಾರೀ ಕನ್ನಡ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಗೆ ಕಂಪೌಂಡು ಬಂದು ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಒಂದು ತೆರನಾದ ಶಿಸ್ತು ಬಂದದ. ಅದಕ್ಕ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ಮನೆಗಳ ವಾಸ್ತು, ಬಣ್ಣ ಬದಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದಾರ. ಹಾಂಗ ನೋಡಿದರ 2000 ನೇ ಇಸ್ವಿ ಅಷ್ಟೊತ್ತಗೆ ಒಂದೂ ಕಂಪೌಂಡ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಎಲ್ಲಾರೂ ತಮ್ಮ ಮನಿಗಳ ಸುತ್ತ ಒಂದೊಂದು ಗ್ವಾಡಿ ಕಟ್ಟಗೊಂಡಿದಾರ… ಹೋಗಿ ಬರೋ ಮಂದಿಮಕ್ಕಳನ್ನ ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ರೀ, ಯಲ್ಲಿದೀರಿ, ಸಧ್ಯ ಏನು ಮಾಡತಿದ್ದೀರಿ ಅಂತ ಕಿರಿಕಿರಿ ಆಗುವಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರೀಕರ ಕಣ್ಣು ಮಂದ ಆಗಿದ್ದಕ್ಕ ಅಂಥ ಯಾವ ಒಣ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈ ಸಲ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲು ಮೊದಲಿನಿಕಿಂತ ಈಗ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದ್ದು ಅನುಭವಕ್ಕ ಬಂತು.
ನನ್ನ ಕಬಡ್ಡಿ ಮೈದಾನ ಅಂದ್ರ ಜೋಳದ ರಾಶಿ ಕಣ ಬಳ್ಳಾರಿ ಜಾಲಿಯಿಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಆಕಾರ ಕಳಕೊಂಡದ. ದಾಸರ ಮಾಸ್ತರರು, ಪೇಟಿ ಮಾಸ್ತರ ನಬಿಸಾಹೇಬರು, ವೀರಗಾಸೆ ಚನ್ನಮಲ್ಲಯ್ಯ, ಟೇಲರ್ ಸೈದುಸಾಹೇಬರೂ, ಸೆರೆ ಮಾರತಿದ್ದ ಲಗಳಿ ಫಕೀರವ್ವ, ಭಾಗವಾನ ರಾಜಮ್ಮ, ಕಿಷ್ಟಪ್ಪಗೌಡ, ನಮ್ಮಪ್ಪ ಎಲ್ಲರೂ ಈಗ ತಣ್ಣಗಾಗಿದಾರ. ಕೆಲವರು ಸತ್ತಿದ್ದರ ಕೆಲವರು ಮೂಲಿಗುಂಪಾಗಿ ಅನೂಹ್ಯ ಅಂದುಕೊಂಡ ಜಗತ್ತಿನ ಜಪ ಮಾಡತಿದ್ದಾರ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಊರಂಬೋ ಊರಿನ ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಾಗ ಹಂಗ ಉಳಕೊಂಡ ದೆಸಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಚಿತ್ರ ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಆ ಊರು, ಆ ನಡವಳಿಕೆ, ಆ ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಆ ಆಟ, ಆ ನಾಟಕ, ಆ ಜಾತ್ರೆ, ಆ ಲಗ್ನಗಳು, ಆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಜತನದಿಂದ ನನ್ನ ಒಳಗ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮರಳಿ ಬಂದ್ರೂ… ಅದೇ ಆ, ನನ್ನ ತಲೆಯೊಳಗಿನ ನನ್ನೂರು… ಈಗಲ ಈ ಊರು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಆಗವಲ್ಲದು. ಆದರೂ ನಾ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮೂರು ಹಾಂಗ ಬೆಳಿಬೇಕು ಹಿಂಗ ಬೆಳಿಬೇಕು ಅಂಬೋ ಕನಸು ಕಾಣತಿದ್ದದ್ದು ಈಗ ಖರೆ ಆಗಿದಾವ ಅನ್ನೊ ಸಮಾಧಾನವೊಂದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿರುವ ಹೆಮ್ಮೆ…..
———- ಅಮಾಸ

Advertisements

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s